ادبیات پایداری یکی از مهم‌ترین شاخه‌های ادبیات معاصر است که در بستر مبارزه با ظلم، استعمار، اشغال و بی‌عدالتی شکل گرفته و بازتاب‌دهنده آرمان‌های آزادی‌خواهانه ملت‌هاست. در این میان، شاعران زن نیز با بهره‌گیری از زبان شعر، نقش مؤثری در تبیین مفاهیم مقاومت و بیداری اجتماعی ایفا کرده‌اند. پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی، به بررسی جلوه‌های پایداری در سروده‌های سه شاعر معاصر، طاهره صفارزاده، امل نمر طنانه و آیات القرمزی، می‌پردازد و می‌کوشد مهم‌ترین مضامین و مؤلفه‌های ادبیات مقاومت را در آثار آنان واکاوی کند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که این سه شاعر، با وجود تفاوت‌های فرهنگی و جغرافیایی، در بازتاب مفاهیمی چون ظلم‌ستیزی، آزادی‌خواهی، شهادت‌طلبی، ایثار، مبارزه با اشغال و استبداد، دفاع از کرامت انسانی و دعوت به مقاومت، رویکردی مشترک دارند. همچنین، آنان با زبانی روان، عاطفی و درعین‌حال صریح، تجربه‌های فردی و جمعی ملت‌های خود را به تصویر کشیده و شعر را به ابزاری برای آگاهی‌بخشی، اعتراض و تقویت روحیه مقاومت تبدیل کرده‌اند. نتایج پژوهش بیانگر آن است که شعر این سه شاعر، افزون بر ارزش‌های ادبی، از ظرفیت بالایی در بازنمایی گفتمان پایداری و تقویت هویت ملی و انسانی برخوردار است و جایگاه زنان شاعر را در شکل‌گیری و تداوم ادبیات مقاومت معاصر به‌خوبی نمایان می‌سازد.