1
دانشجوی دکتری گروه زبان و ادبیات عرب، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.
2
دکتری گروه زبان و ادبیات عرب، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.
چکیده
گفتمانكاوي از جمله مباحث ارزشمند نقد نوين است که عناصر زبان، موسیقی شعر (اعم از موسیقی لفظی و معنوی) تصویرپردازی، عاطفه یا تجربهی بشری و در آخر عنصر بینامتنی را بررسی می‌نماید تا زیبایی یک قصیده را نشان دهد. حافظ ابراهيم يکی از شاعران بزرگ عصر نهضت در مصر است. او در اشعار خود به موضوعات ملي و اجتماعي اهتمام ورزيده؛ تا آنجا که به عنوان شاعر ملي‌گرا و شاعر اجتماع شهرت يافته است. قصیده «تربية البنات» یکی از قصاید مشهور اوست و همانگونه که از نامش پیداست، آن را در زمینه تربیت دختران و با محورهای سیاسی و اجتماعی سروده است. او پانزده بيت از يک قصيده چهل و شش بيتي را به موضوع تربيت دختران اختصاص داده است و ابيات پيشين نيز حکم مقدمه‌اي برای پرداختن به غرض اصلي قصيده هستند. استفاده از وزن «کامل» که از اوزان لطیف و پرکاربرد ادبیات معاصر است، همراه با موسیقی لفظی و معنوی موجود در قصیده و نیز الفاظ، عبارات و افعال ساده و دلنشین، آرایه‌های ادبی موجود در قصیده، به علاوه اشاره به موضوعات روز جامعه در قالب تصویرپردازی محسوس و عنصر بینامتنی، همگی بر پویایی این قصیده افزوده و زیبایی آن را دو چندان کرده است.
زمانی، مهدیه و عباسی، نسرین. (1401). گفتمان کاوی نقد در قصیده تربیة البنات حافظ ابراهیم. نظریه پردازی ها و نقد در ادبیات عربی، 2(6)، 87–102. https://doi.org/10.22034/jral.2025.525929.1060
MLA
زمانی، مهدیه، و عباسی، نسرین. "گفتمان کاوی نقد در قصیده تربیة البنات حافظ ابراهیم"، نظریه پردازی ها و نقد در ادبیات عربی، 2، 6، 1401، 87–102. doi: 10.22034/jral.2025.525929.1060
HARVARD
زمانی، مهدیه، و عباسی، نسرین. (1401). 'گفتمان کاوی نقد در قصیده تربیة البنات حافظ ابراهیم'، نظریه پردازی ها و نقد در ادبیات عربی، 2(6), pp. 87–102. doi: 10.22034/jral.2025.525929.1060
CHICAGO
زمانی، مهدیه و عباسی، نسرین، "گفتمان کاوی نقد در قصیده تربیة البنات حافظ ابراهیم." نظریه پردازی ها و نقد در ادبیات عربی، 2 6 (1401): 87–102, doi: 10.22034/jral.2025.525929.1060
VANCOUVER
زمانی مهدیه، عباسی نسرین. گفتمان کاوی نقد در قصیده تربیة البنات حافظ ابراهیم. نظریه پردازی ها و نقد در ادبیات عربی. 1401;2(6):87–102 (In العربیة). doi: 10.22034/jral.2025.525929.1060
