آموزش زبان نقشی اساسی در پرورش مهارتهای ارتباطی افراد، گسترش دامنه دانست ههای آنان و تقویت تفاهم میان فرهنگها ایفا می کند. هرچند اصول کلی آموزش زبان در مورد همه زبانها صدق می کند، آموزش زبان عربی به دلیل میراث زبانی غنی، اهمیت دینی و تنوع گوی شهای آن، با چالشها و فرصتهای منحصر به فردی همراه است. آموزش زبان یکی از ارکان اساسی فرآیند آموزشی در بسیاری از کشورهای جهان، از جمله ایران و اندونزی، به شمار می آید. این پژوهش با هدف مقایسه آموزش زبان عربی در مدارس ایران و اندونزی از نظر ضرورت، اهداف و برنامه های درسی انجام شده و در آن از روش توصیفی در تحلیل تطبیقی استفاده شده است. و با بهرهگیری از روش چهارمرحله ای «بریدى» در تحلیل تطبیقی استفاده شده است؛ از مهمترین نتایج این پژوهش می توان به این نکته اشاره کرد که تفاوت های موجود در آموزش زبان عربی در ایران و اندونزی ناشی از عوامل متعددی همچون تاریخ، فرهنگ، سیاست و نیازهای جامعه است. در ایران، به دلیل پیشینه دیرینه تعامل با جهان عرب و اهمیت زبان عربی در حوزه های گوناگون، رویکرد آموزشی از جامعیت و تنوع بیشتری برخوردار است؛ در حالی که در اندونزی تمرکز بیشتری بر جنبه دینی زبان عربی وجود دارد. آموزش زبان عربی در ایران و اندونزی با چالش های متفاوتی مواجه است
که تحت تأثیر عوامل تاریخی، فرهنگی، سیاسی و اجتماعی شکل گرفته اند. اندونزی نیازمند اصلاح برنامه های درسی و به کارگیری روش های آموزشی ارتباطی تر است، در حالی که ایران با وجود تجربه گسترده، برای همگامی با تحولات نوین در آموزش زبان ها نیازمند بروزرسانی برنامه های درسی و بهره گیری از تجربیات بین المللی است.