آموزه­های قرآن، دین اسلام و رابطه درهم تنیده فرهنگی و تمدنی ایرانیان با جهان عرب از گذشته تاکنون، فراگیری زبان عربی را بیش از هر زمانی ضرورت بخشیده است. این درحالی است که آموزش زبان عربی در مدارس ابتدایی ایران اغلب بر قواعد و دستور زبان متمرکز بوده و کمتر به مهارت مکالمه توجه می­شود. در پژوهش حاضر با روش تجربی ـ شبه تجربی، با توجه به چالش­ها و نیازهای زبان آموزان در راستای ایجاد توانش ارتباطی، الگوی مناسب تلفیقی با نام اختصاری CT-D ارایه می­گردد که به ترتیب متشکل از سه روش محور ـ آموزش، محور ـ محتوا ، کار محور ـ آموزش زبان و تلقین زدایی است. در روش نخست، یادگیری زبان آمیخته با یادگیری دیگر مطالب با موضوعات مختلف موسیقی، ورزش، فرهنگ و ... با تاکید بر مکالمه صورت می­گیرد، در روش دوم، یادگیری از طریق فعالیت هایی با محوریت معنا و مبتنی بر واقعیت در مرحله های اجرایی مختلف صورت می­پذیرد و در روش جانبی سوم، موضوع تلقین زدایی مورد تحلیل قرار داده می­شود. مهم­ترین نتیجه پژوهش این است که برای تقویت و تثبیت توانش ارتباطی زبان آموزان عربی ضرورت دارد با بازنگری در روش تدریس سنتی آموزش زبان عربی و با بهره­گیری از امکانات آموزشی مختلف و متناسب با سن زبان آموزان از قبیل فیلم­های آموزشی و فعالیت­های گروهی در بستر روش آموزشی تلفیقیCT–D قطعا به نتیجه مطلوب در آموزش زبان دست می­ یابیم.
.