این پژوهش به بررسی نشانه‌شناسی مکان در رمان «پادشاهان شن» اثر علی بدر می‌پردازد. مکان در این رمان به‌عنوان عنصری محوری در روایت، صرفاً به بُعد جغرافیایی محدود نمی‌شود، بلکه با شخصیت‌ها، رویدادها، گفت‌وگوها و زمان روایی تعامل دارد و در شکل‌گیری معنای رمان نقش ایفا می‌کند. نشانه‌شناسی رویکردی تحلیلی است که به کشف نشانه‌ها، نمادها و دلالت‌های آشکار و پنهان در متن ادبی کمک می‌کند. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی ـ تحلیلی، جایگاه نشانه‌شناسی مکان و نقش آن را در انتقال پیام و محتوای فکری رمان به مخاطب بررسی می‌کند. همچنین، تأثیر شخصیت‌های رمان، دیدگاه‌های فکری و جایگاه اجتماعی آن‌ها بر شکل‌گیری مکان و ارتباط آن با رویدادها و تحولات اجتماعی مورد بررسی قرار می‌گیرد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که مکان در رمان «پادشاهان شن» جایگاه برجسته‌ای دارد؛ زیرا این رمان تصویری چشمگیر از زندگی بدوی و کوچ‌نشینانه در محیط‌های دورافتاده و فاقد آب ارائه می‌دهد. این تصویر، اهمیت بررسی رابطه میان مکان، شخصیت‌ها و سایر عناصر روایی را برجسته می‌سازد. نتایج پژوهش نشان می­دهد که مکان صرفاً چارچوبی برای وقوع رویدادها نیست، بلکه عنصری فعال در تولید معنای روایی به شمار می‌رود که از طریق تعامل با دیگر مؤلفه‌های روایت، در شکل‌گیری معنا و انتقال آن به مخاطب نقش دارد.