نوع المستند : المقالة الأصلية
المؤلفون
1 أستاذ مساعد في قسم اللغة العربية وآدابها بجامعة الأديان والمذاهب، قم، إيران
2 طالبة دکترای في قسم اللغة العربیة وآدابها، جامعة الأدیان و المذاهب، قم، إيران
رسومية المستخلص
الكلمات الرئيسية
عنوان المقالة Persian
المؤلفون Persian
ترجمۀ ادعیۀ مأثور، به دلیل فشردگی زبانی، ظرفیت‌های بلاغی، تصاویر استعاری، ارجاعات ضمیری و لحن عاطفی، از دشوارترین حوزه‌های ترجمۀ متون دینی به شمار می‌آید. دعای چهل و نهم صحیفۀ سجادیه نیز به سبب برخورداری از این ویژگی‌ها، بستری مناسب برای بررسی چالش‌های ترجمانی در زبان فارسی فراهم می‌کند. پژوهش حاضر با روش توصیفی - تحلیلی، دو ترجمۀ فارسی این دعا از شیخ حسین انصاریان و حسین استادولی را بر اساس مؤلفه‌های نظریۀ ترجمۀ ژان‌رنه لادمیرال تحلیل و مقایسه می‌کند. ملاک انتخاب این دو ترجمه، جایگاه شناخته‌شدۀ مترجمان در حوزۀ ترجمۀ متون دینی معاصر، دسترس‌پذیری آثار آنان، و تفاوت نسبی شیوۀ ترجمه در بازتاب ساختار، معنا و لحن متن مبدأ بوده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که ترجمۀ انصاریان، در قیاس با ترجمۀ استادولی، بیشتر به خوانایی، ابهام‌زدایی، توضیح ضمنی و انتقال روان معنا در زبان مقصد گرایش دارد و از این حیث به رویکرد مقصدگرای لادمیرال نزدیک‌تر است. در مقابل، استادولی با حفظ ایجاز، فشردگی و نزدیکی بیشتر به ساختار متن عربی، به انتقال موجز معنا توجه نشان می‌دهد؛ امّا این شیوه در برخی موارد از روانی و وضوح متن فارسی می‌کاهد. بر این اساس، ترجمۀ انصاریان در انتقال مؤثر معنا برای مخاطب امروز کامیاب‌تر است، حال آنکه ترجمۀ استادولی در حفظ اختصار و صورت دعایی متن، امتیاز بیشتری دارد.
الكلمات الرئيسية Persian
