شاهنامه فردوسی، بزرگ‌ترین منظومه حماسی زبان فارسی و از برجسته‌ترین آثار ادبی جهان، به سبب برخورداری از مضامین تاریخی، اسطوره‌ای، فرهنگی و اخلاقی، مورد توجه پژوهشگران، مترجمان و ادیبان ملل مختلف قرار دارد. این اثر ارزشمند از همان سده‌های نخستین پس از سرایش، به زبان‌های گوناگون ترجمه شد و در شکل‌گیری تعاملات فرهنگی میان ایران و دیگر سرزمین‌ها، به‌ویژه جهان عرب، نقشی مؤثر ایفا کرد. پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی و بر پایه منابع کتابخانه‌ای، به بررسی مهم‌ترین ترجمه‌های عربی شاهنامه، ویژگی‌های آن‌ها و نقششان در انتقال ادب و فرهنگ ایرانی به جهان عرب می‌پردازد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که ترجمه بنداری اصفهانی، به‌عنوان قدیمی‌ترین ترجمه موجود و شناخته‌شده شاهنامه به زبان عربی، نقطه عطفی در معرفی این اثر به مخاطبان عرب‌زبان به شمار می‌آید. همچنین، کوشش‌های علمی عبدالوهاب عزام در تصحیح و تکمیل این ترجمه و پژوهش‌های تطبیقی اندیشمندانی چون محمد غنیمی هلال و امین عبدالمجید البدوی، جایگاه شاهنامه را در مطالعات ادبی و فرهنگی جهان عرب استحکام بخشیده است. در مجموع، ترجمه‌ها و پژوهش‌های عربی درباره شاهنامه، افزون بر معرفی یکی از مهم‌ترین آثار حماسی جهان، در گسترش مطالعات ادبیات تطبیقی، تقویت تعاملات فرهنگی و تعمیق روابط ادبی میان ایران و جهان عرب نقشی مؤثر و ماندگار ایفا کرده‌اند.